Памяць... Вялікі сэнс
у сабе нясе гэтае святое слова для нас. Мы памятаем аб тых, хто не вярнуўся з
Вялікай Айчыннай. Мы памятаем і беражліва захоўваем памяць аб нашых родных і
блізкіх, якія ўжо пайшлі з жыцця. Мы свята шануем памяць аб нашых сучасніках, якія
загінулі ў Афганістане.
Афганистан, Афганистан -
Кричат израненные души,
Мы навсегда остались там,
В предгорьях желтых Гиндукуш.
Гэтыя словы з песні
воіна-інтэрнацыяналіста Юрыя Вельскага сталі своеасаблівым гімнам людзям, якія
прайшлі пекла Афганістана.
У СССР
воінамі-інтэрнацыяналістамі лічыліся ваенныя, якія ўдзельнічалі ва ўзброеных
канфліктах на тэрыторыі іншых дзяржаў. Афганская вайна была адным з нямногіх
канфліктаў, удзел савецкіх салдат у якім не замоўчваўся. Таму пад
воінамі-інтэрнацыяналістамі часцей за ўсё маюцца на ўвазе ўдзельнікі менавіта
гэтага канфлікту, а дзень вываду войскаў - 15 лютага - зрабілі памятным.
Гэта вайна пачалася
25 снежня 1979 года і доўжылася больш за дзевяць гадоў і стала самай працяглай
і самай крывавай пасля Вялікай Айчыннай.
На Афганскай вайне
пабывалі больш за 32 тыс. беларусаў, 771 з іх заплацілі жыццём за мірнае неба
над Афганістанам. Разам з беларусамі кроў пралівалі жыхары іншых рэспублік тады
яшчэ адзінай краіны. У даследаванні Афганскай вайны, праведзеным афіцэрамі
расійскага Генштаба, гаворыцца аб 26 тыс. загінуўшых, у тым ліку памерлых ад
ран і хвароб.
Адным з такіх загінуўшых
стаў Дзмітрый Манкевіч.
Дзіма нарадзіўся ў
Мінску, вучыўся ў 93 школе, цяпер гэта наша гімназія № 9. Потым паступіў у ПТВ
№ 52 вучыцца па спецыяльнасці цясляр, захапляўся музыкай, скончыў музычную
школу, наведваў спартыўныя гурткі ў ДАСАФ, авалодаў ігрой на гітары і баяне.
Перад вамі запісная кніжка Дзмітрыя Манкевіча,
якая была перададзена музею яго маці - Лідзіяй Яфімаўнай.
Гаснет багровое пламя
заката,
Дремлют деревья в
пушистом снегу,
«Жди меня, мама,
сына-солдата,
Помни, я жить без тебя не
могу»
Гэта
словы напісаныя рукой Дзмітрыя. На жаль, у 18 гадоў у яго жыццё ўварваўся Афганістан.
Жизнь должна быть коротка и прекрасна. Жизнь
свою надо прожить так, чтобы не было больно за бесцельно прожитые годы.
Гэтыя словы былі
таксама знойдзены ў запісной кніжцы Дзмітрыя Манкевіча, якую разам з цынкавай
труной перадалі сябры з Афганістана. Загінуў ён у цясніне Пяці львоў, ратуючы
сваіх параненых таварышаў. Апошнія словы, якія чулі выратаваныя ім сябры:
"Адыходзьце, я прыкрыю".
Дзесяць дзён Дзіма не
дажыў да свайго дваццацігоддзя.
Бітвы заканчваюцца, а
гісторыя вечная. 35 гадоў таму скончылася і афганская вайна. Але ў памяці
людской ёй яшчэ жыць доўга, таму што яе гісторыя напісана крывёю салдат і
слязамі маці.
Не жалели себя, выполняя приказ,
Перед
Родиной долг свой сполна оплатили,
Ожидая
атаки всегда, каждый час,
День
за днем в ожидании вечном служили.
Вы
боролись за жизнь, за себя, за друзей,
Прикрывая
себя и товарища рядом,
Становилась
убежищем груда камней
И
осколки, взбесившись, падали градом.
Образ
мужества в вас и отваги вдвойне,
Вы
герои уже потому, что там были,
Что
бы не говорили об этой войне,
Вы
герои, вы верой и правдой служили.