Подзвігі ўраджэнцаў Беларусі ў Афганістане
Пяцёра нашых землякоў былі ўдастоены ў
Афганістане звання Героя Савецкага Саюза: верталётчык В. В. Шчарбакоў,
пагранічнік І. П. Барсукоў, дэсантнікі В. В. Піменаў, М. П. Чэпік, А. А.
Мельнікаў У Афганістане таксама сталі Героямі Савецкага Саюза два выхаванцы
КБВА — афіцэры А.Зельнякоў і Ф.Пугачоў.
За мужнасць і гераізм, праяўленыя пры
выкананні інтэрнацыянальнага абавязку, былі ўзнагароджаны баявымі ордэнамі
2.235 вайскоўцаў, прызваных у шэрагі Савецкай Арміі з Беларусі, больш за 900
чалавек былі ўдастоены медаля "За адвагу". 25 ураджэнцаў Беларусі былі ўдастоены
дзяржаўных узнагарод тройчы і больш разоў.
Загадам Міністра абароны Рэспублікі Беларусь ад 5
мая 2007 года № 360 Герой Савецкага Саюза маёр У. К. Гайнутдзінаў навечна
залічаны ў спісы асабовага складу 1-й верталётнай эскадрыллі 181-й баявой верталётнай базы ВПС і войскаў СПА Узброеныхс сіл
Рэспублікі Беларусь.
Воіны-афганцы
Першамайскага раёна г.Мінска, якія загінулі на афганскай вайне
Бакшта Генадзь Мікалаевіч - стралок-зенітчык, радавы.
Нарадзіўся 6 сакавіка 1963 г. у горадзе Мінск (Беларусь). Беларус.
У 1979 годзе скончыў сярэднюю школу №130 горада Мінска, у 1980 годзе - Мінскае кулінарнае вучылішча. Ва Узброеныя Сілы СССР прызваны 29 кастрычніка 1981 года Савецкім раённым ваенным камісарыятам горада Мінска.
У Рэспубліцы Афганістан з лютага 1982 года. Служыў стралком-зенітчыкам.
20 чэрвеня 1982 года падчас баявой аперацыі ў раёне цясніны Панджшэр падраздзяленне афганскай арміі вяло цяжкі бой у акружэнні. На дапамогу ім была накіравана мотастралковая рота. Падчас бою радавы Бакшта, змяняючы агнявыя пазіцыі, вёў трапны агонь па суперніку. Пры чарговай перабежцы атрымаў смяротнае раненне.
Пахаваны на Паўночных могілках (участак 19) у Мінску. Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі (пасмяротна), беларускім медалём "У памяць 10-годдзя вываду савецкіх войскаў з Афганістана" (24.12.2003; пасмяротна).
.jpg)
Емец Сяргей Андрэевіч - лётчык-штурман верталёта Мі-8, лейтэнант.
Нарадзіўся 5 снежня 1964 года ў горадзе Паставы Віцебскай вобласці (Беларусь).
Украінец. Жыў у горадзе Мінск (Беларусь). У 1982 годзе скончыў сярэднюю школу горада Мінска.
Ва Узброеных Сілах СССР з 5 жніўня 1982 года. У 1986 годзе скончыў Сызранскую вышэйшую ваенную авіяцыйную школу лётчыкаў.
Служыў у 65-м асобным верталётным палку (вайсковая частка 64683,
горад Кобрын Брэсцкай вобласці Беларускай ССР; Беларуская ваенная акруга).
У Рэспубліцы Афганістан з верасня 1988 года.
Служыў лётчыкам-штурманам верталёта Мі-8 у 50-м асобным змешаным авіяцыйным палку (вайсковая частка палявая пошта 97978; горад Кабул).
13 лістапада 1988 г. загінуў пры абстрэле душманамі жылой зоны аэрадрома горада Кабул рэактыўнымі снарадамі.
Пахаваны на Чыжоўскіх могілках (участак 1/1) у Мінску.
Узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга (пасмяротна), медалямі, у тым ліку, беларускім медалём "У памяць 10-годдзя вываду савецкіх войскаў з Афганістана"
(24.12.2003; пасмяротна)
___________________________________________________________________
Харытончык Юрый Віктаравіч, старэйшы лейтэнант, камандзір
разведвальна-сапёрнага ўзвода.
Нарадзіўся 10.01.1962 г. у с. Клейнікі Брэсцкага
раёна. Беларус. Член КПСС з 1983 г.
Маці, Чэслава Людвікаўна, хатняя гаспадыня,
бацька, Віктар Фёдаравіч, памёр у 1983 г. У 1979 г. Юрый скончыў Брэсцкую
сярэднюю школу N 2, у 1983 г. - Камянец-Падольскае вышэйшае ваенна-інжынернае
каманднае вучылішча. Служыў у Мінску.
У
1985 г. быў накіраваны ў Афганістан. Выявіў смеласць, самаадданасць, высокае
прафесійнае майстэрства. 2 красавіка 1986 года прымаў удзел у інжынерным
забеспячэнні баявых дзеянняў разведпадраздзяленняў у "зялёнай зоне" у
г. Чарыкар. Пры выкананні баявога задання, дзейнічаючы рашуча і стрымана,
асабіста выявіў і абясшкодзіў 7 супрацьтанкавых мін і ўпраўляемы вузел загароджаў
з 4 фугасаў.
У перастрэлцы з супернікам, які спрабаваў перашкодзіць сапёрам у выкананні работы, быў смяротна паранены ў галаву. Пахаваны ў г. Брэсце. Узнагароджаны Ордэнам Чырвонай Зоркі (пасмяротна), медалём «Воінам-інтэрнацыяналістам ад удзячнага афганскага народа» . У Ю. В. Харытончыка засталася дачка Вольга.
%20%D1%81%20%D0%B4%D1%80%D1%83%D0%B7%D1%8C%D1%8F%D0%BC%D0%B8.%20%D0%90%D1%84%D0%B3%D0%B0%D0%BD%D0%B8%D1%81%D1%82%D0%B0%D0%BD%201985%20%D0%B3..jpg)
%20%D1%81%20%D0%B4%D1%80%D1%83%D0%B7%D1%8C%D1%8F%D0%BC%D0%B8.%20%D0%90%D1%84%D0%B3%D0%B0%D0%BD%D0%B8%D1%81%D1%82%D0%B0%D0%BD%201985%20%D0%B3..jpg)
Из письма командования части жене Ю. В. Харитончика
...Это произошло в ходе инженерного обеспечения боевых
действий разведывательных подразделений нашего соединения в зелёной зоне района
г. Чарикар.
Разведывательное подразделение, в составе которого находился
Ваш муж, внезапно, из засады, подверглось сильному обстрелу душманов, в ходе
боя вражеская пуля попала Юрию в голову.
За время прохождения своей офицерской службы в нашем
воинском коллективе Юрий зарекомендовал себя исключительно с положительной стороны.
Он в полной мере обладал всеми высокими качествами офицера-коммуниста.
Неоднократно участвуя в боевых операциях, проявил мужество,смелость, высокое
профессиональное мастерство, стойкость, выдержку, самообладание, за что в
январе 1986 года командованием части был представлен к награждению орденом
Красной Звезды.
Он был признанным комсомольским вожаком своей роты и части.
Имел высокий заслуженный авторитет у командиров, политработников, своих
товарищей по службе, сержантов и солдат.
Светлая память о Юрии Викторовиче, нашем боевом товарище,
верном защитнике Родины навсегда сохранится в наших сердцах!
Глубоко понимая всю невосполнимость понесённой Вами утраты, командование части, партийная и комсомольская организации выражают Вам, Людмила Иосифовна, свои искренние соболезнования в постигшем Вас горе.
С глубоким уважением к Вам
Врио командира войсковой части Линих
Заместитель командира по политической части
Трофимович
Из письма А. В. Крумкачева, саслужыуца Ю. В. Харитончика, у выдавецтва
Юрий Харитончик служил у нас в батальоне. Он был весёлым и общи тельным человеком. Его любили все солдаты, да и со всеми офицерами он, по-моему, дружил. Никто никогда не видел его грустным, его оптимизм заражал всех. Последний раз я его видел за день до того, как он погиб. Они с разведчиками пошли брать исламский комитет. Юра был ранен в голову и умер, не приходя в сознание.
Позже я читал в дивизионной газете статью "Юра спас мне жизнь".
Взводный разведчиков писал, как раненый Юра прикрыл его.
Подробности я не помню, что очень обидно, но знаю, что хотели его представить к
герою, но это представление не прошло в штабе дивизии.
Все солдаты его роты и офицеры батальона сильно переживали
смерть Юры, гроб на самолёт провожала вся рота. Я только раз видел, чтобы так
отправляли ребят. Настолько глубоко всех тронула его смерть.
3 пісьма Ю. В. Харытончыка жонцы
Здравствуй, моя любимая, моя ненаглядная Людочка!
С горячим приветом из Баграма Юра.
Спешу сообщить, что пока жив, здоров, чего и тебе, моя ласточка, желаю.
...Сегодня вернулся из шестого похода. Операция была не
слишком лёгкой, но и не очень трудной, немного стреляли, были раненые, пару
убитых, немного мин. В общем, обошлось нормально. Совершенствую практику
стрельбы из любых положений и по движущимся мишеням, немножко подрываю, можно
будет в шахтёры податься, если что; шутка, конечно.
Сфотографировался в "зелёнке" (зелёной зоне, где
живут душманы и остальные афганцы), увидишь местную экзотику. Куда ни бросишь
взгляд, везде виноградники и глиняные прелести.
%20%D1%81%20%D0%B1%D0%BE%D0%B5%D0%B2%D1%8B%D0%BC%D0%B8%20%D0%B4%D1%80%D1%83%D0%B7%D1%8C%D1%8F%D0%BC%D0%B8.jpg)
Даўгаполаў Ігар Анатольевіч
Нарадзіўся 4 жніўня 1968 года ў горадзе Мінску (Беларусь) у сям'і працоўных. Рускі. У 1983 годзе скончыў 8 класаў сярэдняй школы №70 горада Мінска, у 1986 годзе - Мінскае прафесійна-тэхнічнае вучылішча№8. Майстар спорту па веласпорце. Працаваў на заводзе імя Вавілава ў Мінску.
Ва Узброеныя Сілы СССР прызваны 23 кастрычніка 1986 года
Першамайскім раённым ваенным камісарыятам горада Мінска.
У Рэспубліцы Афганістан з сакавіка 1987 года.
Служыў разведчыкам у 130-м асобным гвардзейскім інжынерна-сапёрным батальёне 103-й гвардзейскай паветрана-дэсантнай дывізіі (вайсковая частка палявая пошта 24872; горад Кабул). Неаднаразова браў удзел у разведвальных дзеяннях і баявых аперацыях.
15 верасня 1987 года, знаходзячыся ў складзе баявога разведвальнага дазору, пры выкананні баявой задачы ў правінцыі Вардак яфрэйтар Даўгаполаў загінуў у жорсткім баі з супернікам.
Пахаваны на Паўночных могілках (участак 61) у Мінску.
Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі (пасмяротна),
беларускім медалём "У памяць 10-годдзя вываду савецкіх войскаў з
Афганістана" (24.12.2003; пасмяротна).
Разведчык, гвардыі яфрэйтар 04.08.1968 – 15.09.1987
___________________________________________________________________
Ільчанка Аляксандр Вячаслававіч 10.07.1964 – 08.02.1985 – гранатамётчык, радавы.
Нарадзіўся 10 ліпеня 1964 года ў горадзе Мінску (Беларусь) у сям'і
працоўных. Беларус. У 1981 годзе скончыў сярэднюю школу №137
горада Мінска, у ліпені 1982 года - Мінскае прафесійна-тэхнічнае вучылішча №10.
Працаваў слесарам-рамонтнікам на Мінскім заводзе электронных вылічальных машын імя С.Арджанікідзэ.
Ва Узброеныя Сілы СССР прызваны 3 верасня 1982 года Першамайскім раённым ваенным камісарыятам горада Мінска.
У Рэспубліцы Афганістан са снежня 1982 года. Служыў гранатамётчыкам 4-га ўзвода (раён горада Кандагар). Браў удзел у баявых аперацыях.
18 лютага 1984 года пасля вяртання з баявой аперацыі, дзейнічаючы ў галаўным дазоры, радавы Ільчанка падарваўся на міне і атрымаў цяжкія асколачныя раненні. Пасля ранення лячыўся ў шпіталях Кандагара, Кабула, Ташкента і Падольска Маскоўскай вобласці, перанёс некалькі аперацый.
Амаль год урачы змагаліся за жыццё Аляксандра Ільчанкі, але іх намаганні аказаліся марнымі. 8 лютага 1985 года ад атрыманых ранаў ён памёр у ваенным шпіталі горада Падольска.
Пахаваны на Паўночных могілках (участак 62) у Мінску.
Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі (2.11.1985; пасмяротна), беларускім медалём "У памяць 10-годдзя вываду савецкіх войскаў з Афганістана" (24.12.2003; пасмяротна).
У лютым 2000 года ў Мінску ў сярэдняй школе №66 (вуліца
Шырокая, 30) створаны музей памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў Савецкага раёна,
дзе сабраны матэрыялы і аб радавым А.В.Ільчанку.
Бекоеў Павел Віктаравіч (14.01.1958 – 18.03.1986) – камандзір роты спецназа, капітан.
Нарадзіўся 14 студзеня 1958 года ў горадзе Жалезнаводск Стаўрапольскага краю (Расія) у сям'і ваеннага ўрача. Жыў у горадзе Мінску (Беларусь). Прайшоў ваенную падрыхтоўку пры Мінскім радыётэхнічным інстытуце, атрымаўшы званне "лейтэнант".
У 1980-1982 гадах служыў камандзірам узвода ў пагранічных войсках КДБ СССР (ва Усходняй прыгранічнай акрузе). Пасля звальнення ў запас вярнуўся ў Мінск. У 1983-1984 гадах працаваў майстрам цэха на заводзе "Тэрмапласт".
Другасна ва Узброеныя Сілы СССР быў прызваны ў добраахвотным парадку 23 мая 1984 года.
У Рэспубліцы Афганістан з верасня 1984 года Служыў камандзірам групы спецыяльнага прызначэння, намеснікам камандзіра 2-й роты спецыяльнага прызначэння ў 154-м асобным атрадзе спецыяльнага прызначэння Галоўнага разведвальнага ўпраўлення Генеральнага Штаба Узброеных Сіл СССР (вайсковая частка палявая пошта 35651); горад Джэлалабад, правінцыя Нангархар), з 1985 года – камандзірам 3-й роты спецыяльнага прызначэння 177-га асобнага атрада спецыяльнага прызначэння 15-й асобнай брыгады спецыяльнага прызначэння Галоўнага разведвальнага ўпраўлення Генеральнага Штаба Узброеных Сіл СССР. . Неаднаразова ўдзельнічаў у баявых аперацыях. Быў узнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга і Чырвонай Зоркі.
17 кастрычніка 1985 года рота спецпрызначэння пад яго камандаваннем без страт разграміла апорны вузел душманаў у раёне Парзубай.
10 снежня 1985 года яго рота дэсантавалася ў 60 кіламетрах на захад ад горада Ургун правінцыі Пактыка, вытрымала чатырохгадзінны бой і захапіла 9 пераносных зенітна-ракетных комплексаў, 2 ДШК, вялікую колькасць боепрыпасаў.
14 лютага 1986 года капітан Бекоеў на чале атрада з 32 чалавек дэсантаваўся з верталётаў у раёне населенага пункта Лой-Мана. Пасля трохгадзіннага бою падраздзяленне знішчыла пяць складоў суперніка.
18 сакавіка 1986 года рота спецназа пад камандаваннем капітана Бекоева выконвала баявую задачу ў раёне кішлака Сіхібхан (у раёне 60 кіламетраў на поўдзень ад горада Газні) па захопе групы маджахедаў, якія суправаджалі французскага саветніка. Падраздзяленне было высаджана з верталётаў у раёне кішлака, але, прачэсваючы на працягу дзвюх з паловай гадзін населены пункт, не сустрэла супраціўлення.
Толькі калі байцы выйшлі на ўскраіну паселішча, да вялікай крэпасці, патрапілі пад шквальны агонь. Адразу з'явіліся забітыя і параненыя з нашага боку. Байцы роты ляжалі ў арыку, ведучы бязладны агонь па крэпасці. Дыстанцыя паміж арыкам і сцяной крэпасці складала каля 50-70 метраў, што не дазваляла верталётам аказаць нармальную падтрымку, баючыся патрапіць па сваіх. Капітан Бекоеў вырашыў штурмаваць крэпасць.
Ён падабраўся да блізкай сцяны і праз пралом улез унутр. За ім рушылі ўслед капітан А.В.Севальнёў і адзін салдат. Капітан Бекоеў вылез на дах крэпасці і пабег па ёй, кідаючы ў двор гранаты. Душманы адкрылі агонь на гук крокаў скрозь столь і паранілі яго ў сцягно. Бекоеў упаў ва ўнутраны дворык і быў дабіты аўтаматнай чаргой з акна.
Капітану А.В.Севальневу ўдалося саскочыць уніз, але дапамогі Бекоеву ён аказаць не паспеў, бо быў неадкладна застрэлены стрэлам у спіну. Салдат, які заскочыў у крэпасць разам з імі, кінуў гранаты і здолеў выбрацца вонкі і далажыць аб гібелі абодвух афіцэраў.
Капітан П.В.Бекоеў быў пасмяротна прадстаўлены да звання Героя Савецкага Саюза, але прадстаўленне не было рэалізавана. За гэты бой ён быў пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
Пахаваны на Паўночных могілках (участак 62) у Мінску.
Узнагароджаны 2 ордэнамі Чырвонага Сцяга (другім - пасмяротна), ордэнам Чырвонай Зоркі, медалямі, у тым ліку, беларускім медалём "У памяць 10-годдзя вываду савецкіх войскаў з Афганістана" (24.12.2003; пасмяротна).
21 сакавіка 2014 года ў Мінску ў былой сярэдняй школе №50 (цяпер - гімназія; вуліца Кісялёва, 9), у якой вучыўся Павел Бекоеў, устаноўлена мемарыяльная дошка. Таксама ў гэты дзень у гімназіі адкрыта музейная экспазіцыя памяці загінуўшых воінаў-інтэрнацыяналістаў Цэнтральнага раёна горада Мінска, дзе сабраны матэрыялы і пра капітана П.В.Бекоева.
Беларуская тэлерадыёкампанія "ВаенТБ" зняла аб ім дакументальны фільм. У лютым 2000 года ў Мінску ў сярэдняй школе №66 (вуліца Шырокая, 30) створаны музей памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў Савецкага раёна, дзе сабраны матэрыялы і пра капітана П.В.Бекаева. У Афганістане яго імя насіла баявая машына пяхоты.
3 артикула С. Плюшчэні «Капітан» у газеце «Чырвоная змена» ад 18 ліпеня 1988 г.
...У чэрвені 1984 старшы лейтэнант Бекоеў атрымлівае накіраванне ў дэсантныя
войскі. Пасля трапляе служыць у Афганістан. На думку салдат, афіцэраў,
служыўшых з Бекоевым, гэта быў чалавек незвычай-най мужнасці, таленавіты
камандзір. Ён любіў гаварыць: «Калі я навучу дзесяць салдат выжыць у сітуацыі,
дзе яны павінны загінуць, значыць, я нездарма пражыў жыццё». Каман-даванне
даручала Бекоеву самыя цяжкія і адказныя заданні. Вось радкі з пісьма Андрэя
Дацэнкі, які служыў у яго ўзводзе: «Бывалі моманты, калі здавалася, жывымі ўжо
не выбрацца, але Паша заўсёды знаходзіў патрэб-ныя рашэнні і выводзіў групу,
здавалася, ужо з безнадзейнай сітуацыі». Душманы ведалі яго ў твар, была прызначана
ўзнагарода за яго галаву, роўная суме за збіты ваенны верталёт.
Больш за ўсё Павел ва ўсіх скла-даных сітуацыях думаў пра салдат. Ен лічыў, што
камандзір павінен весці за сабой і пакідаць поле бою апошнім. Салдаты бачылі
гэта і стараліся прыкрыць яго сабой.
Першым ордэнам — ордэнам Чырвонай Зоркі Бекоеў узнагароджаны за паспяховае
правядзенне бою па захопу душманскага каравана. За бой па ліквідацыі банды
душманаў Бекоеў быў удастоены ордэна Чырвонага Сцяга і яму датэрмінова
прысвоілі званне капітана.
Павел некалькі разоў быў паранены, але рваўся са шпіталя ў сваю часць
і выпісваўся датэрмінова. Потым — яго апошні адпачынак. Вось
што ён пісаў у гэты час бацьку ў ГДР (дзе
той служыў): «Хоць у камендатуры мне далі адтэрміноўку, я адчуваю, што доўга не
ўседжу. Па начах сніцца мая рота. Нават цяжка ўявіць, як я там з імі зжыўся»...
У адным з баёў група пад камандаваннем капітана Бекоева захапіла зенітныя
ўстаноўкі, якія былі дастаў-лены бандытам з США праз Пакістан.
Гэта была непазбежная смерць для верталётчыкаў. Радзіма высока ацаніла заслугі
Бекоева, ён быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга, але атрымаць яго не
паспеў...
3 пісем П. В. Бекоева родным
Здравствуй, дорогой отец! Поздравляю тебя с днём рождения, желаю всего
хорошего, самое главное - здоровья...
Рота провела несколько боёв, почти все результативные. Особенно последние.
Зажали банду душманов в
горах. Сражались врукопашную. Тех, кто укрылся в ущелье, забросали гранатами.
Взяли шесть бандитов в плен, в том числе главаря банды. Он указал место склада
с тяжёлым оружием...
Новый год встретил в горах на боевом задании вместе с ротой. Если верить
приметам о том, как встретишь Новый год, таким он будет весь, то нам, видимо,
из боёв не вылезать. Но я не огорчаюсь, как говорится, каждому своё: кому мирно
жить, кому в горах Афганистана лазить с автоматом. Стыдиться вам за меня не
придётся. Солдатский долг выполняю так, как велит совесть. Видимо, заслужил,
если представили меня к награждению боевым орденом...
Два дня назад рота выдвинулась ночью к месту, где разбойничала банда. Под
колёсами головного БТР, на котором я ехал, сработала «итальянка». Так
называется мина в пластиковом корпусе итальянского производства. Очнулся на
куче камней в стороне от горящего БТР. Солдаты перевязали меня и помогли дойти
до другой машины. Отделался царапинами, контузило порядочно. Если бы кто сказал
мне до Афганистана, что где-то так нищенски живут люди, я бы не поверил. В
одном кишлаке... на нас смотрели с доверчивостью десятки ребячьих глаз. Я
приказал часть ротного ДП (дадатковага пайка.— Рэд.) отдать детям...
...Мама, за меня не волнуйся, береги своё здоровье. Я — солдат, и все мы живём здесь
одной боевой семьёй. Воюем помаленьку, на войне как на войне. В горах холодно,
живём в палатках. Летают к нам только «вертушки». Мы так называем вертолёты. Но
когда на перевалах туман, им к нам не добраться...
Здравствуйте, мама и папа! Не писал вам писем, не было возможности. Вчера
вернулись с очередного задания. Кажется, я уже забыл, что такое домашний уют...
Да, здесь на многое смотришь по-иному...
Здравствуйте,
дорогие папа и мама! Получил ваше письмо, дорогую мне весточку с Родины. Письмо
принесли за час до выхода на задание. Поэтому отвечаю на него после
возвращения. Дважды уходил от нас караван душманов с оружием. На этот раз не
ушёл никто. Груз с оружием и боеприпасами достался нам...
Здравствуй, братишка!
...Мама, за меня не волнуйся, береги своё здоровье. Я — солдат, и все мы живём здесь одной боевой семьёй. Воюем помаленьку, на войне как на войне. В горах холодно, живём в палатках. Летают к нам только «вертушки». Мы так называем вертолёты. Но когда на перевалах туман, им к нам не добраться...
Здравствуйте, мама и папа! Не писал вам писем, не было возможности. Вчера вернулись с очередного задания. Кажется, я уже забыл, что такое домашний уют... Да, здесь на многое смотришь по-иному...
___________________________________________________________________
%20%D0%A0%D0%B8%D1%81%D1%83%D0%BD%D0%BE%D0%BA%20%D0%A8%D0%B0%D0%BA%D0%B8%D0%BD%D0%BA%D0%BE%20%D0%9B%D0%B5%D0%BE%D0%BD%D0%B8%D0%B4%D0%B0%20%D0%98%D1%81%D0%B8%D0%B4%D0%BE%D1%80%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87%D0%B02.jpeg)
Коблікаў Мікалай Генадзьевіч - стралок, гвардыі радавы.
Нарадзіўся 19 сакавіка 1966 года ў горадзе Мінск (Беларусь). Рускі. У 1981 годзе скончыў 8 класаў сярэдняй школы №28 горада Мінска, у 1984 годзе - Мінскае дзяржаўнае прафесійна-тэхнічнае вучылішча №9 машынабудавання. Працаваў інструментальшчыкам на Мінскім інструментальным заводзе.
Ва Узброеныя Сілы СССР прызваны 16 кастрычніка 1984 года Савецкім раённым ваенным камісарыятам горада Мінска. Прайшоў курс ваеннай падрыхтоўкі па тэхніцы вядзення бою ў горнай і пустыннай мясцовасці ў Туркестанскай ваеннай акрузе (горад Фергана Узбекскай ССР).
У Рэспубліцы Афганістан са студзеня 1985 года. Служыў стралком 9-й парашутна-дэсантнай роты 350-га гвардзейскага парашутна-дэсантнага палка 103-й гвардзейскай паветрана-дэсантнай дывізіі (вайсковая частка палявая пошта 35919; горад Кабул). Удзельнічаў у 6 баявых аперацыях.
14 красавіка 1985 года група пад камандаваннем капітана А.Н. Крамарэнкі, у якую ўваходзіў радавы Коблікаў, трапіла ў акружэнне ў раёне горада Сурубія правінцыі Кабул. Душманы вялі агонь з трох бакоў, паступова сціскаючы кольца. Адзіным выхадам было прайсці праз міннае поле. Наперадзе ішоў радавы Коблікаў. Заставалася зусім крыху да краю поля, калі раздаўся выбух.
Пры выбуху ён атрымаў цяжкія раненні. Капітан А.М.Крамарэнка паспрабаваў дапамагчы свайму салдату, але сам падарваўся на міне і быў цяжка паранены. Салдаты абодвух вынеслі з міннага поля, верталётам яны былі дастаўлены ў ваенны шпіталь горада Кабула, але раны аказаліся смяротнымі. Радавы Коблікаў памёр у той жа дзень, капітан А.Н. Крамарэнка - 4 мая 1985 года.
Пахаваны на Паўночных могілках (участак 19) у Мінску.
Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі (пасмяротна), беларускім медалём "У памяць 10-годдзя вываду савецкіх войскаў з Афганістана" (24.12.2003; пасмяротна).
У музеях сярэдняй школы №28 горада Мінска (вуліца Багдановіча, 76) і Мінскага дзяржаўнага прафесійна-тэхнічнага вучылішча №9 машынабудавання (вуліца Сацыялістычная, 9) воіну-інтэрнацыяналісту прысвечаны экспазіцыі. У лютым 2000 года ў Мінску ў сярэдняй школе №66 (вуліца Шырокая, 30) створаны музей памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў Савецкага раёна, дзе сабраны матэрыялы і аб радавым Н.Г.Коблікаве. Яго імя было навечна занесена ў спісы воінскай часці, у якой ён служыў, а яго аўтамат уручаўся лепшаму салдату. Мікалай Коблікаў стаў правобразам аднаго з герояў рамана "Сыны" пісьменніка-афганца М.Чаргінца.
БРАГIН Аляксандр Аляксандравіч
Нарадзіўся 11.7.1955 г. ў с. Верх-Марушка Цаліннага
раёна Алтайскага краю. Рускі. Член КПСС з
Уваходзячы ў склад груп суправаджэння, неаднаразова
праводзіў аўтамабільныя калоны, якія дастаўлялі воінскія грузы ў часці і
злучэнні.
Не раз смела ўступаў у сутычку пры нападзе праціўніка
на ахоўныя аб'екты. Паказваючы прыклад самаахвярнасці, натхняў байцоў роты на
выкананне баявых задач.
Загінуў 18.12.1981 г. у час руху калоны ў г.
Джэлалабад. Пахаваны ў с. Турчак Алтайскага краю.
Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі (пасмяротна).
3 пісьма жонкі А. А. Брагіна ў выдавецтва
В ноябре
С дороги писал нам письма, что очень беспокоится о нас, так
как сын был маленький и часто болел, все наши родные были далеко от нас, помочь
некому было. О себе писал: «У меня всё нормально, так что не беспокойтесь.
Офицерский коллектив подобрался дружный. Климат там жаркий, правда, на
перевалах проезжаем «зиму».
Саша любил жизнь и людей, у него было много друзей, всем он
старался помочь в трудную минуту. Любил петь песни...
Віншавальная паштоўка Л. Дз. Брагінай мужу
(Паштоўка была адпраўлена з Мінска 26 снежня
Дорогой наш Санечка!
Поздравляем тебя с Новым 1982 годом! Желаем тебе крепкого
здоровья, успехов в службе, счастья. Пиши нам почаще, мы каждый день смотрим
твой альбом. Алёша уже узнаёт тебя на многих фотографиях. Вспоминаем тебя
каждый день. Алёша очень скучает по тебе, всё время говорит про тебя. Если кто
позвонит в дверь, он бежит
и кричит «папа». Табуретки делит всё: «Маме, папе, Алёше, а
бабе нет»; что ни возьмёт, всё делит на троих. Говорит: «Папа в командировке,
скоро приедет и купит мне падаячек».
Пишу тебе письмо, но от тебя из Джелалабада нет ещё, не знаю, дойдёт или нет. Обо всём напишу, когда получим от тебя письмо. Крепко обнимаем и целуем. Мы.
Пруднікаў Пётр Міхайлавіч
Прапаршчык звыштэрміновай службы, камандзір узвода забеспячэння 180 мотастралковага палка 108 мсд
Нарадзіўся 23 студзеня 1955 года ў вёсцы Вепрын Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай вобласці. У 1971 годзе скончыў 8 класаў Вепрынскай сярэдняй школы, у 1975 годзе - Мінскі політэхнічны тэхнікум.
3 мая 1975 года Першамайскім райваенкаматам горада Мінска прызваны ў рады Узброеных Сіл. Служыў у вайсковай частцы 51884.
З 1980 году служыў у Афганістане.
У перыяд правядзення баявых дзеянняў у правінцыі Кабул прапаршчык П.М.Пруднікаў знаходзіўся ў дазоры. Заўважыўшы душманаў, якія схаваліся ў пячоры, ён з таварышам вырашылі падабрацца да іх. Пруднікаў дабраўся да пячоры, закідаў яе гранатамі і, уварваўшыся туды, знішчыў пакінутых душманаў.
Пры выхадзе з пячоры быў цяжка паранены, але, нягледзячы на рану, трапным кідком гранаты знішчыў 6 душманаў.
П.М.Пруднікаў памёр ад ран 3 мая 1981 года. Сястра Пруднікава П.М. пражывае ў горадзе Віцебску.
Пахаваны ў вёсцы Вепрын Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай вобласці.
За мужнасць і гераізм пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі.
Из письма
Прудникова родным:
Решил
написать вам ещё одно письмо. У вас там что-то, по-видимому, случилось. Ты ведь
обещала писать в неделю одно письмо. А уже вот которую неделю ничего нету. Но я
тебя не упрекаю, что ты не пишешь. Я знаю, тебе очень тяжело сейчас. Посевная
началась. Да? Работы невпроворот, помощь нужна, да некому помочь. Все
разъехались, разлетелись по разным концам земли. Вася, Нина и Таня хоть изредка
да помогают чем-нибудь. А от меня ещё никакой отдачи не было. Вот вырастили
помощника. Да? Но я обещаю, что вот здесь закончу службу, перееду в Союз
служить, а потом всё отработаю.
О себе что
писать? Всё идёт нормально. Пока не болею. В прошлом письме я писал, что поедем
в другую провинцию. Уже съездили и вернулись обратно в свой лагерь. Здесь у нас
баня есть своя. Построили из камней и глины. Даже с парилкой и душем. Вот где
благодать. Здесь ведь «афганец» как задует, так пыли везде слой в два пальца. А
дует он каждый день. Обычно во время обеда и после.
Если не
успели пообедать до того, как он задует — значит, уже не пообедаешь. В бане
приходится мыться каждый день.
Вчера была
пасха. Помню, как мы ходили за яйцами к крёстному... Порой вспоминается дом,
деревня. А иногда вспоминаются годы учёбы. За те 3, 5 года я черпнул жизни
больше, чем за годы учёбы в школе... А часто вспоминается Польша. И тянет туда,
обратно в эту Польшу. Зачем — не знаю. Ведь с ней у меня связано многое. И
становление на самостоятельную жизнь (хотя самостоятельно начал жить ещё после
восьми классов), и свадьба моя, и всё остальное, чего не опишешь... Но я
надеюсь и уверен, что всё будет нормально, и у нас появится третий семьянин, а
у тебя, мать, ещё один внук или внучка.
Вот и всё,
что я хотел написать. Пиши, мать, как у тебя здоровье. Нина мне написала, что
отец тоже себя неважнецки чувствует...
На этом
заканчиваю. Поздравляю с майскими праздниками...
Из письма
командования части жене П. М. Прудникова:
Здравствуйте,
уважаемая Раиса Фёдоровна!
Сообщаем
Вам, что Ваш муж, Прудников Пётр Михайлович, принимая участие в оказании
интернациональной помощи ДРА, неоднократно проявлял образцы мужества и
героизма. 3 мая 1981 года подразделение, в котором находился Пётр, принимало
участие в уничтожении крупной банды мятежников, засевшей в горах. Бой был
жестоким. Бандиты не сдавались. Во время боя многие его товарищи были ранены. В
одном из ущелий засели бандиты, они укрылись за скалами. Прапорщику Прудникову
Петру
Михайловичу была поставлена задача занять удобную позицию и уничтожить
противника.
При занятии
позиции во время перебежки выстрелом из ущелья он был убит.
Светлая
память о Вашем муже, проявившем героизм и мужество, большую человеческую
выдержку, навсегда останется в наших сердцах...
Командир
войсковой части Высоцкий
Заместитель
командира по политической части Лешев
Шастакоў Уладзімір Віктаравіч
Наводчык прылады 1179 ап 103 вдд, радавы
Нарадзіўся 12 жніўня 1964 года ў вёсцы Курчэўская Усвейка Талачынскага раёна Віцебскай вобласці. У 1979 годзе скончыў 8 класаў Кастрычніцкай сярэдняй школы, у 1982 годзе - ПТВ № 30 горада Магілёва. Працаваў токарам на заводзе «Ударнік» у Мінску.
24 красавіка 1983 года Першамайскім райваенкаматам горада Мінска прызваны ў рады Узброеных Сіл СССР і накіраваны ў Сярэднеазіяцкую ваенную акругу. Служыў у вайсковай часці 52788 (горад Фергана).
У кастрычніку 1983 года накіраваны ў Афганістан. Служыў у вайсковай часці палявая пошта 15789 на пасадзе наводчыка гарматы.
29 студзеня 1984 года падчас баявой аперацыі радавы В.В.Шэстакоў быў смяротна паранены і памёр.
Пахаваны ў вёсцы Курчэўская Усвейка Талачынскага раёна Віцебскай вобласці.
За мужнасць і гераізм пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі і медалём "Воіну-інтэрнацыяналісту ад удзячнага афганскага народа".
Очерк
Материнский
беззвучный вой.
Залп
прощальный.
И красный
шелк.
Этот
мальчик погиб,
Выполняя
свой
Интернациональный
долг.
Что он
думал,
В атаку ту
поднявшись,
Перед тем,
как упал и умолк?
Тьме отдать
небогатую,
В общем-то,
жизнь –
Интернациональный
долг?
Шестаков
Владимир Викторович. Родился 12 августа
__________________________________________________________________